Krista Winter is sinds januari officieel voorzitter van de accreditatiecommissie van de VGCt. Daarvoor was ze al lid van de commissie. We vragen haar naar het hoe en waarom. En wat maakt het werk zo interessant en leuk?
Als laatste doet ze een oproep om je vooral te melden als nieuw accreditatie-lid, er is eenvacature vrij voor dit leuke werk!

Waarom lid van een commissie?

“Ik vind de VGCt een superleuke vereniging en liep al jaren met het idee er op een bepaalde manier aan te willen bijdragen. Ik zag al eerder vacatures van de VGCt en ik dacht iedere keer: dat lijkt me wel leuk. Maar ik woon in Hengelo, dus het is qua reisafstand wat onhandig. Daarnaast ben ik moeder van een tweeling, toen waren ze nog baby’tjes, dus ik had daar simpelweg geen ruimte voor. Begin 2024 zag ik deze vacature voorbijkomen en dacht: nu is het wél te doen. De ene maand is het online, de andere maand op kantoor. Die ene keer in de twee maanden naar Utrecht rijden, is goed te combineren.”

Uit andere mogelijke vacatures koos je voor de accreditatiecommissie. Waarom?

“Ik koos ervoor om lid te worden van de accreditatiecommissie omdat dat mij heel leerzaam leek. Wanneer is iets accreditatiewaardig en wanneer net niet? Wanneer zit je in zo’n grijs gebied? Ik ben docent en geef veel les, onder andere basiscursussen CGT. Toch heb ik zelf nooit accreditatie hoeven aanvragen. Ik werk voor verschillende instellingen en die leveren altijd trainingen die al geaccrediteerd zijn. Maar je ziet accreditatie natuurlijk overal in terug. Toen ik de vacature las, dacht ik: dit past bij mij. Ik ga allerlei draaiboeken zien van lessen die worden gegeven. Dat geeft mij vast ook inspiratie voor mijn eigen onderwijsmodules.”

En is die verwachting iets te leren ook uitgekomen?

“Ik krijg er echt inspiratie van. Ik dacht ook: misschien brengt het me ertoe om zelf weer ergens een cursus te gaan volgen. Die inspiratie is er altijd wel, maar dan heb je ook nog zoiets als mijn agenda, die altijd erg vol zit.
Ook de commissie als groep blijkt heel leuk te zijn. Ik kon me voorstellen dat het misschien wat stoffig zou zijn, maar dat is absoluut niet het geval. Ik vind het bijzonder leerzaam om samen de aanvragen te beoordelen. Als de ander er precies hetzelfde over denkt, weet je dat je goed zit. En als iemand er anders over denkt, ontstaan er interessante gesprekken. Ik noem het niet eens discussies, het zijn open gesprekken. Dat is leuk en leerzaam.”

Zijn die discussies of gesprekken nu extra relevant omdat het accreditatiereglement is aangescherpt?

“Zeker! Dan krijg je vragen als: kunnen we iets dat derde generatie CGT is, als vervolgcursus CGT accrediteren? Als nascholing voldoet het vaak wel, maar als vervolgcursus is het soms zoeken. Wanneer kan het wel en wanneer niet? Het moet ook echt bijdragen aan de basisvaardigheden van iemand die zich ontwikkelt tot cognitief gedragstherapeut.
Daarnaast is er heel veel aanbod op het gebied van nascholing. Je kunt helaas niet zomaar overal groen licht voor geven. Soms is iets voor iedere therapeut nuttig, maar zit er helemaal geen CGT in. Dan is het misschien prima voor een andere vereniging, maar bij ons moet er echt een inhoudelijk raakvlak zijn.”

Wanneer aanvragen worden afgekeurd, is er dan voor de opleider nog ruimte voor aanpassingen?

“De aanvraag wordt eigenlijk nooit meteen afgekeurd, tenzij het echt niet anders kan. Meestal kijken we naar een aanpassingsvoorstel zodat het wél goedgekeurd kan worden. Opleiders krijgen van ons genoeg feedback om het draaiboek waar nodig aan te passen.
Het reglement biedt bij twijfelgevallen ook houvast. In het begin hield ik dat er heel braaf naast en dook ik er bij twijfel in. Nu zit veel in mijn hoofd en voel ik sneller aan: dit is voldoende, hier is twijfel. Bij grotere aanvragen werk je altijd met twee beoordelaars, dat is heel prettig. Je hoeft niet alleen te beslissen. Ik markeer waar mijn twijfel zit en bespreek dat in de vergadering. Sommige onderwerpen lenen zich ook goed voor bespreking met de hele commissie.”

En nu ben je voorzitter, hoe is dat zo gekomen?

“Ze vroegen me ervoor😊. Toen een eerdere voorzitter afscheid nam, dacht ik: dat lijkt me leuk, maar ik zat toen nog maar net in de commissie. Later kwam de vacature opnieuw vrij. Tijdens een vergadering werd vanuit meerdere leden geopperd: is het niet iets voor jou? Dat was natuurlijk fijn om te horen.
Omdat ik nog niet precies wist wat er allemaal bij het voorzitterschap komt kijken, hebben we afgesproken dat ik een soort stage zou lopen. Martijn, die tijdelijk voorzitter was, nam me op sleeptouw en al snel werd duidelijk dat het een functie is die erg goed bij mij past.”

Wat spreekt je het meest aan in je voorzittersrol?

“Wat me echt aanspreekt in de voorzittersrol is de samenwerking en het verbindende. Je zoekt binnen de commissie naar consensus, maar je hebt ook een rol richting opleiders. Daar wil je samenwerking en verbinding zoeken, ook als iets uiteindelijk toch definitief wordt afgekeurd. Dat past bij mij. Ik vind verbinding belangrijk.”

Jullie zoeken nog een accreditatiecommissie lid, wat is je uitnodiging?

“Ik ben super enthousiast en zeker als je docent bent of docent wil worden, is het een enorme verrijking. Je ziet veel draaiboeken en je haalt er ideeën uit. Je krijgt een beeld van het aanbod door het hele land. En je leert door de gesprekken met elkaar, aan de hand van het reglement.
En misschien kan ik hiermee wel het meest overtuigen: het is ook erg gezellig en er wordt tijdens vergaderingen flink gelachen. Eén keer per maand op donderdagavond, van zeven tot negen. Van zo’n avond krijg ik enorm veel energie. En als bijvangst worden mijn eigen lessen er ook beter van. Door wat ik voorbij zie komen, denk ik regelmatig: hé, dat kan ik ook eens uitproberen.

Voor mij is het win-win. Ik draag bij aan de VGCt en leer er elke maand van.”

Wil jij bijdragen aan de accreditatiecommissie? Lees hier de volledige vacaturetekst en reageer.
Klik hier om meer te lezen over het werk en de accreditatiecommissie.